Style mebli antycznych

Art Deco

Art Deco. Największą popularnością szczyciło się pomiędzy pierwszą a drugą wojną światową. Optymizm i podekscytowanie po zakończonej wojnie staly się podwalinami pod nowy elegancki, efektowny styl. Do produkcji mebli w tym stylu zaczęto używać np. stali nierdzewnej czy aluminium. Popularne stały się lakiery, mozaiki czy egzotyczne materiały. Meble produkuje się z także z palisandru, hebanu czy mahoniu. 

 

 

BiedermeierBiedermeier był wpływowym stylem projektowania mebli z Niemiec w latach 1815-1848, projektowanym w oparciu o zasady utylitaryzmu. Przez cały ten okres, kładziono nacisk na proste formy i minimalną ornamentalistykę. Meble w stylu biedermeier tworzone były z lokalnie dostępnych materiałów, takich jak wiśnia, jesion, dąb, a nie drogich, importowanych materiałów jak np. mahoń. Termin Biedermeier miał z zasady symbolizować klasę średnią, umiar i rozsądek. Unikano ekstrawagancji, meble mialy byc funkcjonalne, trwałe i solidne.  Okres ten trwał aż nastąpiła era stylu art deco.

 

ChippendaleChippendale - Krzesła wykonane przez Thomasa Chippendale`a były bardzo dobrym jakościowo meblem w swoim czasie. Do dziś są  przykładem wyjątkowych, antycznych mebli. Thomas Chippendale byl pierwszym nie panującym monarchą którego nazwiskiem nazwano styl wykonywania mebli. Do tej pory style były zarezerwowane dla monarchów, Ludwika, Jerzego I czy Królowej Anny. Należy zwrócić uwagę na różnice pomiędzy meblami chippendale a meblami w tym stylu. Wszystkie meble wykonane w angielskim warsztacie Thomasa to Chippendale, natomiast w ameryce (szczególnie w Filadelfii) powstawały meble w stylu Chippendale. Meble w tym stylu wskazują na elementy rokkoa, gotyku czy neoklasycyzmu. Ręczne rzeźbienia były powszechne, często można spotkać motywy muszli, lwów, masek czy zwoi. Najbardziej preferowanym drewnem przy produkcji mebli w tym stylu był mahoń. W produkcji nie stosowano fornirów lecz lite drewno ze względu na częste rzeźbienia. Kabriolowe nogi (tj. wygięte w formie litery "s" ) zakończone lwia łapą czy pazurem, żeberkowane oparcia, to znaki rozpoznawcze Chippendale.

 

RokokoStyl Rokoko. Bardzo popularny w VIII wieku w Europie. Styl ten był nie tylko atrakcyjny dla oka, ale jednocześnie bardzo komfortowy. Meble te stały się bardzo szybko symbolem statusu społecznego. Meble w tym stylu miały być wygodne, ale równocześnie wszechstronne, między innymi poprzez to że można bylo je stosunkowo łatwo przemieszczać. Jednym z charakterystycznych elementów tego stylu byly owalne oparcia krzeseł, zaokraglone kontury, gięte nogi, rzeźby z kwiatów, liści, winogrona czy ptaków. Rzeźbienia to główna cecha stylu rokoko. Sofy były bardzo popularnym meblem w tym czasie. W tym stylu często widać brak symetryczności w rzeźbieniach, co było swoistą nowością na europejskich salonach. Meble w tym stylu były "lekkie" wizualnie i fizycznie, często stały w odległości od ścian aby podkreślić ich lekki charakter. Do produkcji mebli często używano mahoniu ze względu na jego wytrzymałość, co zaskutkowało tym, że meble z tego okresu do tej pory często zachowały się w dobrym stanie.

SecesjaSecesja - łac. seccesio ‘odejście’. Ostatnie dziesięciolecie XIX wieku i pierwsze XX wieku. Swoim kunsztem podbiła niemal całą Europę, a to spowodowało zarysowanie delikatnych różnic w zależności od kraju pochodzenia przedmiotu. Wspólnym mianownikiem tego stylu była głęboka inspiracja światem roślinnym i zwierzęcym przedstawiona za pomocą asymetrycznej i lekko wygiętej linii, a wszystko to utrzymane w pastelowej kolorystyce. Dążyła do stworzenia nowego stylu w oderwaniu od przeszłości. W tym celu stosowano innowacyjną technologię, tworzywa oraz metody konstrukcji. Sztuka użytkowa stała w secesji na wspólnym piedestale z malarstwem czy architekturą. Wynikało to z idei upiększania dnia codziennego. Architekci projektujący budynek stawali się kreatorami całego wnętrza, łącznie ze strojami domowników. Chodziło o stworzenie harmonii we wszystkich dziedzinach. 

EmpireEmpire - nazwę wziął od cesarstwa Napoleona, bowiem wtedy rozwinął się. Cechą charakterystyczną dla mebli tego okresy było czerpanie garściami ze starożytności. Podstawę mebli stanowił masywny cokół spoczywający bezpośrednio na podłożu. Elementem dekoracyjnym często mahoniowego drewna były postaci z mitologii greckiej i rzymskiej. Wspomniany cokół mógł przybrać formę skrzydlatej bogini, łabędzi czy sfinksów otoczonych wieńcami laurowymi. Inne ornamenty to rózgi liktorskie, lwy, girlandy, liście akantu, liście palmowe, wazony, rogi obfitości, monogramy N.  Charakterystyczne dla empire były puste połacia materiału, na którego tle pojawiał się element zdobniczy- fryz, wstęga, feston lub wykonana w złoconym, matowym brązie figura alegoryczna, okrągły kartusz, wydłużony ośmiobok, elipsa lub romb. To powodowało łatwość powielania przedmiotu, co doprowadziło do umasowienia produkcji.

Eklektyzm - od 2 połowy XIX wieku do lat 20-tych XX wieku polega na łączeniu dwóch podobnych styli np. gotyku, renesansu, baroku, i rokoka. Naśladownictwo, w przypadku powyższego stylu, nie było imitacją, bowiem elementy różniły się szczegółami wyrażonymi np. w odmiennej formie, proporcjach. Nie można nie wspomnieć o efektownej tapicerce charakterystycznej dla tegoż stylu - kolorowa, kwiatowa, tkaniny, niejednokrotnie zdobione ornamentami oraz frędzlami. Dodatkowo zapewniały użytkownikom wygodę i komfort. 

WiktoriańskiStyl wiktoriański - 1837 -1901. Meble w tym stylu czerpią inspiracji z gotyckich form tzn. ciężkich proporcji, ciemnych wykończeń i zdobnictwa. W tych meblach widać też silne wpływy rokoko i mebli w stylu Ludwika XV. Ten styl jednocześnie uosabia elegancję, ciemną kolorystykę oraz bogate wyposażenia. Styl ten pojawił się w okresie panowania królowej Wiktorii w Anglii. W tym czasie zauważa się wzrost bogactwa klasy średniej, powodując większy popyt na meble. W rezultacie tego meble w tym stylu jako pierszwe były produkowane masowo w fabrykach. W 1828 Samuel Pratt opatnetował w 1828 r. wykorzystanie sprężyn aby w siedzisku, siedzenia stały się wygodniejsze, solidniejsze i głębsze, spowodowało to miedzy innymi skrócenie nóg w fotelach i krzesłach. Mahoń, jesion, czarny orzech, klon, drzewo różnane oraz dąb (zwykle barwiony na ciemno) to cechy rozpoznawcze tego stylu. Meble w stylu wiktoriańskim często posiadają wykończenia lakierami. W tym stylu stoły miały często marmurowe blaty.

Flamandzki

Meble w stylu flamandzkim - Meble te były popularne w XVII wieku. Do wykonania mebli w tym stylu najczęściej używano dębu. Cechą wyróżniającą ten styl to obfitość wyszukanych rzeźbień. Flamandzkie meble były ciężkie. W tym stylu popularne były zdobione ornamentami zakończnenia nóg  w kształtach liter S lub C.  Górna i dolna częśc nogi w spiralnych formach.

 

 

Brueglowski

 

Styl Brueglowski - Najbardziej znanym niderlandzki artystą - malarzem XVI wieku był Piotr Bruegel. Tematyka jego obrazów często przedstawia sceny z życia prostych ludzi podczas codziennych czynności. Na obrazach pojawiają się ludzie podczas pracy, zabawy, świętowania. Meble w tym stylu często byly produkowane z solidnego, ciężkiego dębowego drewna. Obrazki z życia, czy twarze ludzi pojawiają sie na drzwiczkach, szufladach komód czy oparć krzeseł.

Koszyk  

Brak antyków i staroci

Dostawa 0,00 zł
Suma 0,00 zł

Koszyk Do kasy